ALLAH ŞƏHİDLƏRİMİZƏ RƏHMƏT EYLƏSİN!

BU DA BİR ÖMÜRDÜ, YAŞADIN GETDİN

Sumqayıt qəhrəmanları tanımalıdır: “Şahin gözlü” peşəkar snayper -VİDEOREPORTAJ

Gözümdən axan yaş lap yağış oldu,
Hər fəsil mənimçün daha qış oldu,
Arzum hörülməmiş bir naxış oldu,
Ölmək istəyirəm unutmaq üçün.

Sənsiz dolaşıram dərya dibində,
Yaşat təkcə məni yaşat içində,
İnan ki, ay oğul sənin qəlbində,
Ölmək istəyirəm yaşamaq üçün.

Bu ömür payında bir gün gülmədim,
Göz yaşım sel oldu, silə bilmədim.
Neçə yol istədim ölüm, ölmədim,
Ölmək istəyirəm, doğulmaq üçün.

Bürüdün ömrümü bütün qaraya,
Kaş tökə biləydim dərdi dəryaya,
Ay bala, dərdimi lap o dünyaya,
Ölmək istəyirəm aparmaq üçün.

Sürəyya müəlliməni mənim tanıdığım elə bir uzun vaxt deyil. Əslində bütün anaları biz şəhid olan övladları sayəsində tanımışıq. Şəhid adına ucalanlar, şəhidlik şərbətini içənlərin sayəsində biz bu anaları tanımaq şərəfinə nail olmuşuq. Sürəyya müəllimə ilə də oğlunun şəhadət günündə tanış olmuşam. Bu ananın dərdinin dərmanı olan tək oğlu şəhidlik zirvədinə ucalandan sonra ana bu dünyanı unudub, o biri dünya ilə necə deyərlər, əlləşir. İnsanın özü bu dünyaya gəlmədiyi kimi, özü də bu dünyadan gedə bilmir deyirlər. Doğurdan da bu, beləymiş. Anayla növbəti görüşüm ananın evində oldu. Düzdür, mən onun dərdinə dərman ola bilmərəm, ümumiyyətlə bu dərdin dərmanı yoxdur, ancaq oğluyla bağlı söhbətlərimiz, oğluyla bağlı xatirələri dilə gətirərkən ananın gözlərinin dərinliyində övladına olan sevgisinin min qat artdığını gördüm. Ana oğluyla fəxr edirdi, fəxr edirdi ki, vətənə layiq, torpağa layiq bir övlad yetişdirib. Sürəyya ana uzun illər təhsil ocaqlarında müəllimə işləyib. Yüzlərlə yox, minlərlə şagirdə vətən sevgisini aşılaya bilib. Onlardan biri də tək oğul övladı olan Elmarı oldu. Bu gün də biz anayla Elmardan danışacağıq.

-Elmarım deməkdən dilim yandı, Elmarım deməkdən ağzımda dilim qurudu, hardasan deməkdən yoruldum, yollara baxmaqdan, yolunu gözləməkdən yoruldum. Gedən gəlmir deyirlər ha, bax mən hər gün bu gedənin gələcəyi günü gözləyirəm. Bir gün gələcək deyə, yollara boylanıram. Ancaq bir şeyi unuduram ki, bu yolun gedişi var, dönüşü isə yoxdur.

Gözümdn ürəyim bir yara aldı,
Ağlaya bilmədim doyana kimi,
Özüm də bilmədim, bu hal nə haldı,
Sən demə sönmüşəm yanana kimi.

Elmarım gedən gündən bu dünyanı unutmuşam. Nə yerdə, nə göydə özümə yer tapa bilmirəm. Sürəyya müəllimə üzünü oğlunun şəklinə tutub sanki oğluyla danışırmış kimi dərdini dilə gətirməyə başladı: Elmarım, əziz oğlum, mən nə vaxt dərk etsəm ki, sən həyatda yoxsan, həmin an mənim ürəyim partlayacaq və son nəfəsim olacaqsan. Sən mənim ömürlük hərbi xidmətdə olan balamsan. Nümunəvi əsgər olduğun üçün səni həmişəlik hərbidə saxlayıblar. Zəng etməyə də imkanın yoxdu. Sonuncu dəfə dedin "ana, gözlə zəng edəcəm". Həm zəngini, həm dönüşünü gözləyirəm, Elmarım...
Bir şəhid anasının hər gün oğlunun otağında, oğlunun şəklinin yanında dikilib eyni sözləri dediyini duyduğumda o ananın ürəyinin necə böyük bir alovda qovrulduğunu hiss etdim. Hər kəlməsi ürəyimdə yaraya, gözlərimdə yaşa döndü Xanım ananın. Oğul adlı yarasını qanatdığım üçün ürəyim bir başqa göynədi. Ancaq oğlu şəhid olan ananın ürək yarası hər zaman ilk günkü kimi qanayar.

Gəzdiyin o yollar indi perikib,
Dərdin ürəyimdə min tikan əkib,
Ağarmış saşıma bir sığal çəkib,
Kaş öpə biləydin doyana kimi.

Sürəyya müəllimə üçün bu dünyada şəhid adından qiymətli heç nə yoxdu. Aldığı təqaüdü bir yığaraq şəhidlərimizin adını əbədiləşdirmək üçün yazılan kitabların çağına xərcləyir. Ananlın bir təsəllisi var ki, bu adların içində oğlunun adı da yaşayacaq.
Bu yaxınlarda ananın maddi və mənəvi dəstəyi ilə Qazax şəhidlərindən bəhs edən kitab işıq üzü gördü. Ananın sevincinin həddi yox idi. Sanki Elmarı yenidən bu dünyaya gəlmiş kimiydi. Doğurdan da kitablar insanın yenicə doğumuş körpəsi kimidir. Mən bunu Sürəyya ananın gözlərində bir daha gördüm.

Yaşarsan qəlbimdə hər zaman, hər an,
Kaş yuxu olaydı gördüyüm yalan,
Qəlbimə od salıb getdiyin andan,
Yolunu gözlərəm gələnə kimi.

Bilməzdim ayrılıq gələr başıma,
Hər gün yuyunuram bu göz yaşıma,
İstədim əl atam qara saçıma,
Küləklər apardı yolana kimi.

Fələk ağlar qoydu, sənsiz dinmədim,
Ölüm arzuladım, ölüm, ölmədim,
Bu dərd hardan gəldi hardan bilmədim,
Ayrılıq bildirdi sorana kimi.

Sürəyya ana həmişə deyərdi ki, oğlumu iki kəlməylə də anan olsa, o mənə bir kitab qədər uzundur. Elə mən də çox uzatmaq istəmirəm, ananın dediyi kimi iki kəlməylə onu yad etdim. Onu da deyim ki, yaxın günlərdə işıq üzü görəcək və Sumqayıt şəhidlərindən bəhs edən “Zirvədə duranlar” kitabımızın sponsoru da Sürəyya müəllimədir. Bizə hər zaman maddi və mənəvi dəstək olan Sürəyya anaya bir daha dərin təşəkkür və minnətdarlığımızı bildiririk. Allah sizi qorusun.

Tahirə Həbliyeva

$Ömrün şəhidlik zirvəsinə ucalan gizir Elmar Nəsibov+ FOTOLAR\VİDEO » XeberTime.Az$

Gizir kəşfiyyatçı-snayper Elmar Nəsibovun barelyefinin açılışı və doğum günü oldu » Sabaha-inamla.az