Qonşu davası

Dədə, babalarımızdan belə bir məsəl eşitmişik: qonşu qonşunun külünə möhtacdır. Əslində bu sözü taaa 37-ci illərə şamil etmək olar ki, o vaxtlar deyirdilər ki, yaxşı kişilər 37-ci illərdə yox oldular. Mən isə bu sözü də elə 37-ci illərə şamil etmək istəyərdim. Qonşu da, qonşuluq da 37-ci illərdə yox oldular. Bu gün isə onların yerində nakişilik, qeyrətsizlik, vicdansızlıq, haqq yeyənlər, yetimin, xəstənin haqqını dananlar qalıb. Bu gün sözü həqiqi mənasında qonşu da yoxdu, qonşuluq da.
Əslində mən qonşunun, ya da qonşuluğun olmadığını yaxşı bilirəm, bunu sadalamağa heç ehtiyac da duymuram. Amma qonşun yaxşı olsa, kor qızın... məsəlini də unutmamaq mümkün deyil.
Təkcə Sumqayıtda deyil, elə Azərbaycanın hər yerində bu gün göydələnlərlə bərabər gecə qondular da artıb artmaqdadır. Gecə qondularda yaşayanların halını bir yaşayanlar, bir də Uca Yaradan bilər. Bəzilərində kanalizasiya sistemi yox, bəzilərində su çatışmır, xüsusilə yaz aylarında bu ərazilərin iyindən, qış aylarında isə yolların palçığından, evlərin suyundan, tenindən dayanmaq mümkün deyil. Lakin nə edəsən, ehtiyac qul eylər qəhrəmanı da, sözlərini şair elə-belə deməyib ki...
Nə isə... Uzatmaq istəmirəm.
Sumqayıt şəhəri Xəzər bağlarında yaşayan II qrup əlil Asif Nəzərovla da söhbətimiz elə qonşuluqdan oldu. Onun dediklərini olduğu kimi dərc etmək istədim. Asifin dediklərindən:

-Mən ailəmlə birlikdə Xəzər bağlarında yaşayıram. II qrup əliləm, əsəbləşəndə sudurğa keçirirəm. Övladım da sudurğa keçirir. Elə buna görə də bizim evimizdən tibb işçiləri əksik olmur. Bəzən gündə 2 dəfə evə təcili yardım çağırıram. Yaşlı anam və atam var. Əmim Qarabağ şəhididir. Yeddi ay bundan əvvəl 1.5 sot torpaq sahəsi alıb bir gecə qondu tikdirdik ki, başımızı soxaq, kirayə pulunu verə bilmirik. Mən xəstəyəm, işləmirəm, yoldaşım da övladım xəsətədir ona görə işləmir. Gəlir gətirən heç bir yerimiz yoxdur. Evi bir təhər edib borc-xərc tikdirdik. Həyətyanı sahəni də hasara almaq vaxtı çatanda qonşu etiraz etdi ki, hasar çəkdirə bilməzsiniz. Əlimdə sənədim var, bələdiyyədən həmin ərazini təsdiq edən sənədim əlimdədir. Göstərirəm olmur, yaxşılıqla həll edək deyirəm olmur. Axırda da davamız başladı. Onların kim olduqlarını da bilmirəm, hansı yolun yolçuları olduqları da mənə maraqlı deyil. Onlar məni təhqir edir, atamı, anamı söyür, qaziləri təhqir edirlər. Deyəndə də deyirlər ki, biz polis hərrəmirik, qazilər də bizim üçün qazi olmayıblar. Mən həmin vaxt sudurqa keçirdim, təcili Tibbi yardım gəldi. Hətta onlar mənim ayağıma da vurub zədələdilər. Bu barədə həkimə də, polisə də məlumat vermişəm. Hətta Həmin gün 102 xidmətinə də məlumat verdim. Maraqlıdır ki, polisləri mən çağırmışam, lakin onlar şikayətçi olduğum ailənin evinə girdilər və ordan da çıxıb getdilər. Bələdiyyənin işçisinə zəng vurub çağırdım. O da heç bir şey olmamış kimi əraziyə baxış keçirib getdi. Sərdar adlı polis işçisi Sumqayıt şəhəri 4-cü polis bölməsində işləyir. O da işə heç bir müdaxilə etmədən qarşı tərəflə söhbət edəndən sonra çıxıb getdi. Maraqlıdır ki, şikayətçi mən ola-ola polis işçisi nəyə görə qarşı tərəfin maraqlarını müdafiə edir? Burdan belə çıxır ki, günahkar mənəm?
Dediyim kimi mən xəsətəyəm, əlilliklə aldığım 5-10 manatla dolanıram. Qəpik-qəpik yığıb daş alıb, sement alıb hasar çəkdirdim, onu da vurub dağıtdılar. İndi deyə bilərsinizmi mənə dəyən zərər, ziyanı kim ödəyəcək?
Dədə-babalardan bizim ümid yerimiz həmişə polis olub, orqan işçiləri olub. Onlar haqqı, ədaləti hər zaman müdafiə ediblər. Əgər onlar olmasaydı, yer üzərində görülməyən heç bir vəhşilik qalmazdı. Bu gün onların sayəsində bizim ölkəmizdə ədalət bərqərar olub. Lakin bəzi polis işçiləri də var ki, onlar yer üzərinə ədalətsizlik toxumu səpirlər. Mən ümid yeri kimi həmişə onlara üz tutmuşam. Elə bilirəm ki, onlar bu gündən sonra mənim haqq işimdə mənə köməklik edəcəklər.

Həyatda hər cür insanlarla qarşılaşmaq mümkündür. Haqlıyla da, haqsızla da, ancaq qonşu torpağına göz dikən insanların hər zaman gözü tökülübdür. 30 ildən çoxdur torpaqlarımız işğal altında idi. Bu gün şükürlər olsun ki, həmin torpaqlar işğaldan azad edildi. Bu yolda çox qurbanlarımız oldu. Bir də ki, azadlıq elə-belə alınmır, onun üçün qan tökmək, can vermək gərəkir. Elə mənim də əmim torpaq uğrunda şəhid oldu. Bəli, torpaq uğrunda. Biz torpaqlarımızı düşmənlərdən mərdliklə, qəhrəmancasına ala bildik. O boyda torpaqların işğalı öz yolunu tapdı, mənim 0.5 sot torpağımın işğalı azadlığını tapa bilmədi. Mən üzümü əlaqədar təşkilatlara tutub deyirəm: mənim işimə haqqnan, ədalətnən yanaşın. Əgər belə olmasa mən, ölkə başçımıza, dövlət rəhbərlərinə müraciət edəcəm. Bu torpaq mənimdir, əlimdə sənədim var. Nəyə görə qarşı tərəfin maraqlarını ora çağırdığım bütün insanlar müdafiə edir? Belə çıxır ki... Münaqişə zamanı adını bilmədiyim bir qadının qışqırtısı hələ də qulaqlarımdadır: mən polis hərrəmirəm. Maraqlıdır, bəs görəsən o qadın kimi hərləyir, ya da kimə haqqını verib ki, belə gurultuyla danışır. Əgər bu ölkədə haqq, ədalət əyilibsə, o zaman ölkənin də, o ölkədə yaşayanların da deməli sonu çatıbdır.
Bəli, bu gün də qonşuyla münaqişə davam edir. Əislində mən qarşı tərəfi də dinləmək istərdim.

Tahirə Həbliyeva